Możliwość budowy gniazda przez lochy przed porodem - wymóg i korzyść

Budowa gniazda to zachowanie ściśle związane z instynktem macierzyńskim. Wyróżnia się dwa etapy tego zachowania. Pierwszy uwarunkowany jest czynnikami wewnętrznymi — obejmuje poszukiwanie i przygotowywanie miejsca poprzez kopanie, rycie oraz nagarnianie ściółki. Drugi etap zależy od czynników zewnętrznych, takich jak temperatura i dostęp do materiału — wtedy locha formuje nagromadzony materiał.

Locha angażuje się w budowę gniazda w takim stopniu, w jakim pozwala jej na to swoboda ruchu i dostępność materiału, z którego mogłaby gniazdo zbudować.

Systemy bezściołowe lub o małej powierzchni kojca w pewnym stopniu tłumią instynkt ścielenia gniazda, co odbija się na maciorach zwiększonym stresem okołoporodowym.

Zachowanie lochy ulega wówczas diametralnym zmianom. Brak dostępu do ściółki wywołuje zachowania nietypowe — nieudolne próby budowy gniazda. Zwierzęta stają się nadmiernie nerwowe, co objawia się zwiększoną ruchliwością i zmianami pozycji z leżącej na stojącą i odwrotnie. Nadmierna ruchliwość może prowadzić do wzrostu liczby przygniecionych prosiąt podczas odchowu. Lochy mogą również przejawiać zachowania agresywne, które nierzadko przenoszą na własne potomstwo.