Historia rozwoju inseminacji

Pierwsze naukowe doniesienie o sztucznym unasienieniu ssaka datuje się na rok 1780, kiedy to profesor Uniwersytetu w Padwie Lazzaro Spallanzani wykonuje ten zabieg na suce. W roku 1888 Repiquet unasienia klacz w celu leczenia jej niepłodności. W 1899 roku profesor medycyny doświadczalnej w Charkowskim Instytucie I. Ivanow wprowadza inseminacje klaczy do hodowli koni. W 1902 roku unasienia krowę, a w 1903 zakłada pierwszy punkt unasieniania w celu podniesienia poziomu hodowli zwierząt.

Inseminacją loch zajęto się stosunkowo późno. W 1931 roku McKenzie po raz pierwszy pobrał nasienie od knura i dokonał jego opisu. Prekursorskie prace nad inseminacją loch prowadzone były w Laboratorium Sztucznego Unasieniania w Moskwie w latach 1931-36 przez grupę rosyjskich uczonych Rolina, Komisarowa, Lipatowa, Miłowanowa i Chudiakowa. Zespół ten opracował metodę pobierania nasienia od knura przy użyciu sztucznej pochwy, jak również zastosowanie fantomu zamiast lochy będącej w rui. Pierwszego unasieniania lochy dokonuje w 1932 roku Miłowanow. On również zapoczątkowuje badania nad rozcieńczaniem nasienia uzyskując w swoich próbach do 70% zapłodnień, inseminując lochy nasieniem rozcieńczonym w stosunku 1:3. Jednak skuteczność wykonywanych zabiegów w praktyce okazała się stosunkowo niska, a głównym powodem niepowodzeń była słaba znajomość fizjologii układu rozrodczego świń. Dalsze badania poszły więc w kierunku bliższego poznania tego układu, doskonalenia metod pobierania, rozcieńczania i przechowywania nasienia.