Od dzika do świni domowej

Udomowienie

Zwierzęta udomowione wykazują fizyczne, behawioralne i poznawcze różnice w porównaniu do ich najbliższych dzikich krewnych. Może to być wynikiem długiej i ciągłej selekcji prowadzonej przez ludzi od zarania dziejów, ale w niektórych przypadkach może być to po prostu odzwierciedleniem różnic rozwojowych między dzikimi przodkami, a zwierzętami udomowionymi, ponieważ ich środowiska życia zwykle znacznie się różnią.
Udomowienie zdefiniowano jako proces naturalnej i sztucznej selekcji, adaptacji do często bardzo odmiennego środowiska, osiągnięte poprzez szereg zmian genetycznych. Nastąpiło dzięki utrwalającym się zmianom w wyniku selekcji powtarzanej przez kolejne pokolenia. W porównaniu do swoich najbliższych dzikich krewnych, zwierzęta domowe wykazują większą towarzyskość, ufność, wcześniej osiągają dojrzałość płciową. Niektóre z tych cech behawioralnych mogą być popularyzowane (choć niekoniecznie celowo) przez ludzi w celu zwiększenia korzyści lub ułatwienia obsługi zwierząt. W porównaniu do naturalnych środowisk, warunki stworzone przez człowieka zwykle są bardziej stabilne i przewidywalne .
Ponadto pozyskiwanie żywności przez zwierzęta domowe oraz te, przebywające w pobliżu miast jest uzależnione od czynnika antropologicznego. Możliwe, że długi proces udomawiania spowodował, iż ich zdolność do radzenia sobie w środowisku naturalnym znacznie zubożała poprzez selektywne naciski hodowców na konkretne wzorce zachowania.
Zdolności poznawcze świni domowej i dzików, zarówno w kontekście cech fizycznych jak i psychicznych, są szczególnie interesujące, ponieważ w przeciwieństwie do innych zwierząt udomowionych (tj. kozy, owce, bydło) świnie są wszystkożerne. Środowisko naturalne, w którym bytują dziki, wymaga od nich ogólnych zdolności wykorzystywania jego naturalnych zasobów. Świnie domowe straciły niektóre z tych umiejętności w środowisku stworzonym przez człowieka, ponieważ są one potencjalnie zbędne.
Z drugiej strony, ich wszystkożerność ustaliła szczególną historię domestykacji świń, którą cechuje bliski kontakt z człowiekiem, co częściowo przypomina udomowienie psów. W początkowej fazie, dziki (zwłaszcza te, które mniej bały się ludzi) mogły być przyciągane do osiedli ludzkich przez resztki jedzenia i rośliny uprawne. Uznane za przydatne jako surowiec mięsny oraz w celu wykorzystania odpadów, niektóre z nich były prawdopodobnie tolerowane w osadach, ewentualnie złapane i przechowywane w niewoli.
Porównując zwierzęta domowe i ich dzikich przodków trzeba by uznać, że zwykle doświadczają one różnych warunków środowiskowych podczas całego rozwoju osobniczego. Trwają również dyskusje, czy różnice poznawcze między świnią domową a dzikiem są konsekwencją zmienności genetycznej czy po prostu są wynikiem behawioralnej elastyczności świniowatych.