Wpływ żywienia na użytkowość rozpłodową knurów

              W wielu przypadkach mała skuteczność krycia, a także niska płodność loch związana jest z knurem. Skuteczność krycia zależy nie tylko od genetycznego potencjału knura, ale również od warunków środowiskowych, w tym od żywienia.

Efektem nieprawidłowego żywienia knurów jest pogorszenie jakości nasienia.

         Płodność knura określana takimi cechami jak objętość nasienia, koncentracja plemników, ruchliwość oraz liczba plemników uszkodzonych związana jest nie tylko z poziomem energii i białka (aminokwasów) w mieszankach paszowych, ale również z rolą różnych związków biologicznie czynnych, takich jak: składniki mineralne, witaminy i nienasycone kwasy tłuszczowe.
W coraz większym zakresie w żywieniu knurów stosowane są również różne dodatki paszowe.

            Jedną z podstawowych zasad żywienia knurów jest dostosowanie poziomu żywienia do częstotliwości użytkowania rozpłodowego i indywidualnych cech knura.

Efektywność NNKT (niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe) w procesach rozrodu jest w większym zakresie udowodniona u knurów niż u loch. Dodatek kwasu dokozaheksaenowego ( DHA ) do mieszanek dla knurów zwiększa aktywność plemników w czasie przechowywania. W sztucznej inseminacji wykazano również istotny wpływ DHA na skuteczność krycia oraz liczbę urodzonych prosiąt. W żywieniu należy zwracać uwagę również na potencjalne zagrożenia dla zdrowia i produkcyjności knurów związane ze składem i jakością stosowanych mieszanek paszowych.