Stacje paszowe (Electronic Sow Feeding)

- informacje ogólne
- budowa stacji paszowych
- identyfikacja loch w stacji paszowej
- zalety stacji paszowych
- wady stacji paszowych

      Obecne wymagania w stosunku do utrzymania grupowego loch prośnych powodują, że na rynku obserwowane jest coraz większe zainteresowanie tzw. stacjami paszowymi (ESF). Podstawową zaletą tego sposobu żywienia jest połączenie grupowego utrzymania zwierząt, przy równoczesnej indywidualizacji żywienia.

Pierwsze stacje paszowe dla trzody chlewnej były wzorowane na stacjach dla bydła mlecznego. Ich modyfikacja doprowadziła do powstania stacji dla świń pierwszej generacji. Wejście do tego typu stacji służyło jednocześnie jako wyjście z niej. Wadą tego rozwiązania był brak możliwości wpływania na lochę, która po pobraniu dawki paszy nie chciała opuścić stacji, co uniemożliwiało wejście kolejnych osobników.

Przechodnia stacja paszowa jest drugim typem stacji i wynikiem modyfikacji stacji I generacji. Jest to najczęściej spotykana obecnie konstrukcja stacji paszowych. Najważniejszą cechą stacji przechodnich jest oddzielenie wejścia do stacji i wyjścia. Lochy poruszają się niemal zawsze prostoliniowo naprzód. Koryto umieszczone jest w stacji czołowo lub bocznie. Do selekcji loch służą dwa wyjścia. Przechodni charakter stacji paszowych zapewnia lochom możliwość szybkiego ich opuszczenia w odpowiedniej chwili np. w wypadku zaistnienia paniki w stadzie lub spłoszenia się zwierząt. Dodatkowo stwarza możliwość selekcjonowania stada loch według różnorodnych kryteriów. Stacje przechodnie różnią się postacią konstrukcyjną, ale także funkcjonalnością i systemem identyfikacji zwierząt.