Polska biała zwisłoucha (pbz)

Rasa ta powstała poprzez uszlachetnienie świń zwisłouchych pochodzenia niemieckiego utrzymywanych na terenie Polski po II wojnie światowej, poprzez dolew rasy szwedzkiej uszlachetnionej krajowej (Svensk Lantras) i rasy niemieckiej uszlachetnionej krajowej w latach 1953–1960.

W 1962 r. świnie te zostały uznana za odrębną rasę pod nazwą polska biała zwisłoucha (pbz).

W latach 70-tych XX wieku, w celu poprawy mięsności, sprowadzano do Polski świnie zwisłouche z innych krajów europejskich i utrzymywano je jako odrębne linie: pbz 21 – linia norweska, pbz 22 – linia holenderska, pbz 23 – linia niemiecka, pbz 24 – linia walijska.
Od 1992 r. wszystkie linie są traktowane jako jedna populacja hodowlana świń rasy polskiej białej zwisłouchej.

Świna należąca do rasy pbz to świnia duża, o długim i szerokim grzbiecie. Skóra biała (dopuszczalne są niewielkie ciemne plamy) pokryta szczeciną białego koloru. Nieduża głowa z uszami dużymi bezwładnie zwisającymi lub niedużymi, wąskimi i półsztywnymi. Szyja jest długa i lekka. Małe łopatki dobrze przylegają do tułowia. Klatka piersiowa raczej płytka, szeroka i dobrze wysklepiona. Zad długi z dobrze umięśnionymi szynkami. Nogi stosunkowo krótkie i prosto postawione. Jako rasa mateczna posiada co najmniej 14 prawidłowo rozwiniętych sutków.