Produkty uboczne przemysłu olejarskiego

Spis treści :

Soja i produkty pochodzące z przerobu soi.

Soja i produkty z niej uzyskiwane są najważniejszym źródłem białka w żywieniu zwierząt. Charakteryzują się one dużą ilością białka o dobrym składzie aminokwasowym, co czyni je doskonałym komponentem w dawkach opartych na ziarnie zbóż. Podstawowa pasza pozyskiwana przy przerobie soi na olej, poekstrakcyjna śruta sojowa jest najbardziej popularną paszą w mieszankach paszowych dla świń, a jej wykorzystanie na cele paszowe stale rośnie. Inne produkty uzyskiwane soi są używane w zmiennej ilości, przede wszystkim w żywieniu prosiąt.

Białko soi charakteryzuje się dobrym składem aminokwasowym. Podobnie jak w przypadku innych nasion roślin strączkowych jest ono niedoborowe pod względem zawartości aminokwasów siarkowych (metioniny i cystyna). W porównaniu z innymi paszami wysokobiałkowymi pochodzeń roślinnego białko soi charakteryzuje się relatywnie dużą zawartością lizyny i tryptofanu, aminokwasów, których ilość w ziarnie zbóż jest stosunkowo mała. Również strawność białka i aminokwasów poekstrakcyjnej śruty sojowej jest większa niż wielu innych pasz, co powoduje, że jest ona uznawana za najlepsze źródło białka pochodzenia roślinnego. W porównaniu z poekstrakcyjną śrutą rzepakową i innymi paszami wysokobiałkowymi pochodzenia roślinnego poekstrakcyjna śruta sojowa charakteryzuje się nie tylko większą zawartością białka i większości aminokwasów egzogennych, ale również większą wartością energetyczna, co powinno być uwzględniane w bilansowaniu mieszanek dla świń. Bardzo często, pomimo znacznej różnicy w cenie pomiędzy poekstrakcyjną śrutą sojową a rzepakową, uwzględniając większą zawartość aminokwasów strawnych oraz energii metabolicznej (13-14 MJ/kg vs 10,7 MJ/kg w poekstrakcyjnej śrucie rzepakowej) stosowanie dużych ilości poekstrakcyjnej śruty sojowej nie musi oznaczać drastycznego wzrostu kosztów mieszanek paszowych. Oczywiście jest to uzależnione od aktualnych cen wymienionych komponentów paszowych.
Występująca na rynku poekstrakcyjna śruta sojowa może charakteryzować się zróżnicowanym poziomem białka (aminokwasów). Różnice w zawartości tego składnika pokarmowego związane są z różnicami odmianowymi oraz technologią pozyskiwania tłuszczu. Warunki wegetacji i zbioru mają również duży wpływ na zawartość białka w nasionach soi i poekstrakcyjnej śrucie sojowej.
Jednym z najważniejszych czynników wpływających na wartość pokarmową poekstrakcyjnej śruty sojowej jest technologia jej produkcji. Poekstrakcyjna śruta sojowa HP (o zwiększonej zawartości białka) jest uzyskiwana z odłuszczonych nasion (zaw. włókna surowego 3,5-4,0%). Natomiast śruty o mniejszej zawartości białka zawierają łuskę nasion. Z tego względu takie śruty charakteryzują się nie tylko mniejszą zawartością białka, ale również większym poziomem włókna surowego (6-7%) oraz mniejszą wartością energetyczną.
W ostatnich latach w żywieniu świń coraz częściej stosowane są śruty sojowe wysokiej jakości, zawierające 46-49% białka, tzw. HP (hipro soybean meal), które odznaczają się małą zawartością włókna surowego - maks. 3,3-3,5%. Wartość energetyczna śruty sojowej HP dla świń wynosi ok. 14,0 MJ EM/kg.